حضانت کودک در قانون افغانستان
در بند (1) از ماده یک صد و نود و چهارم پیش نویس قانون احوال شخصیه اهل تشیع افغانستان حضانت اینگونه تعریف گردیده است:
"حضانت ، نگهداری ، تعلیم و تربیه اسلامی و نظافت و تداوی اطفال الی اکمال سن هفت سالگی می باشد."
تصور ما این است که قید "الی اکمال سن هفت سالگی" در این تعریف نه با معنای لغوی تناسب دارد و نه با اصطلاح فقهی، بلکه ناشی از یک برداشت فقهی مورد نزاع است علاوه براینکه، حتی اگر بپذیریم که حق الحضانة به لحاظ شرعی محدود به هفت سال است عرف آن را نمی پذیرد و معتقد است که حضانت را تاسنّ بلوغ و رشد ادامه دارد.
بلوغ از دید حقوق تطبیقی و قوانین افغانستان
بند اول کنوانسیون حقوق کودک هر انسان زیر 18 سال را کودک می داند و در قانون تخلفات اطفال مصوّب هیئت وزیران مورخ 19/12/1383 بند اول ماده ی چهارم نیز طفل اینگونه تعریف گردیده است:« طفل شخصی است که سن هیجده سالگی را تکمیل نکرده باشد.»و طفل براساس بند 1 و 2 از ماده 57 این قانون تحت قیمومیت یا سرپرستی اولیاء قهری یا سر پرستی است که محکمه برایش تعیین نماید. ملاحظه می شود که بر اساس این قانون که یکی از قوانین نافذ در کشور ما است نیز طفل تا اکمال سنّ هیجده سالگی که در واقع همان سنّ رشد است نیازمند حضانت می باشد. این قانون از کنوانسیون حقوق کودک تبعیت کرده و قانون مدنی هم از قانون احوال شخصیه ی افغانستان پیروی کرده است. اگر قانون احوال شخصیه اهل تشیع سنّ هفت سال را نهایت مدّت حضانت بداند با این قانون نیز در تعارض واقع خواهد شد.
.بند دوم از ماده یکصد و نود و چهارم پیش نویس قانون احوال شخصیه شیعیان افغانستان چنین اظهار می دارد:
"حضانت اطفال، حق و مکلّفیت والدین بوده، هرنوع قرارداد مغایر یا به منظور اسقاط آن باطل می باشد." بر طبق این ماده حضانت تنها برای والدین اثبات می شود در حالیکه طبق نظر فقها فرزندان نیز حق حضانت دارند.
"حضانت ، نگهداری ، تعلیم و تربیه اسلامی و نظافت و تداوی اطفال الی اکمال سن هفت سالگی می باشد."
تصور ما این است که قید "الی اکمال سن هفت سالگی" در این تعریف نه با معنای لغوی تناسب دارد و نه با اصطلاح فقهی، بلکه ناشی از یک برداشت فقهی مورد نزاع است علاوه براینکه، حتی اگر بپذیریم که حق الحضانة به لحاظ شرعی محدود به هفت سال است عرف آن را نمی پذیرد و معتقد است که حضانت را تاسنّ بلوغ و رشد ادامه دارد.
بلوغ از دید حقوق تطبیقی و قوانین افغانستان
بند اول کنوانسیون حقوق کودک هر انسان زیر 18 سال را کودک می داند و در قانون تخلفات اطفال مصوّب هیئت وزیران مورخ 19/12/1383 بند اول ماده ی چهارم نیز طفل اینگونه تعریف گردیده است:« طفل شخصی است که سن هیجده سالگی را تکمیل نکرده باشد.»و طفل براساس بند 1 و 2 از ماده 57 این قانون تحت قیمومیت یا سرپرستی اولیاء قهری یا سر پرستی است که محکمه برایش تعیین نماید. ملاحظه می شود که بر اساس این قانون که یکی از قوانین نافذ در کشور ما است نیز طفل تا اکمال سنّ هیجده سالگی که در واقع همان سنّ رشد است نیازمند حضانت می باشد. این قانون از کنوانسیون حقوق کودک تبعیت کرده و قانون مدنی هم از قانون احوال شخصیه ی افغانستان پیروی کرده است. اگر قانون احوال شخصیه اهل تشیع سنّ هفت سال را نهایت مدّت حضانت بداند با این قانون نیز در تعارض واقع خواهد شد.
.بند دوم از ماده یکصد و نود و چهارم پیش نویس قانون احوال شخصیه شیعیان افغانستان چنین اظهار می دارد:
"حضانت اطفال، حق و مکلّفیت والدین بوده، هرنوع قرارداد مغایر یا به منظور اسقاط آن باطل می باشد." بر طبق این ماده حضانت تنها برای والدین اثبات می شود در حالیکه طبق نظر فقها فرزندان نیز حق حضانت دارند.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 10:2 توسط
|